Jul 18, 2016

Ο χρόνος είναι άπειρος

(η φαρέτρα κάτω από το κρεβάτι 3)

Όταν ο Αύγουστος ξαναγύρισε στην πλατεία, ο ήλιος έκαιγε τα πάντα. Οι περισσότεροι χωρικοί κάθονταν γύρω στα μικρά καφενεία συζητώντας για την απεραντοσύνη του χρόνου και το κρεβάτι του Αυγούστου που είχε εξαφανιστεί από την πλατεία το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε. Όλοι έπιναν πικρό Σεμπάστα με αμύγδαλα, το τοπικό ποτό που σερβίρονταν μόνο την ημέρα του εορτασμού του Αγίου Σεβαστιανού. Κάποιοι έκοβαν βόλτες τριγύρω, χαζεύοντας το εμπόρευμα των μικροπωλητών. Τα κατάμαυρα μαλλιά των γυναικών έλαμπαν και ο τριποδισμός των φρεσκοβαμμένων παπουτσιών τους ακούγονταν σαν τις ξύλινες χάντρες του ροζάριου όταν χτυπούν η μια πάνω στην άλλη. Ο Αύγουστος έκλεισε τα μάτια του για λίγο και αισθάνθηκε την αντανάκλαση του ήλιου πάνω στα βλέφαρά του. Μια έκρηξη πορτοκαλοκίτρινων χρωμάτων πλημμύρισε τους βολβούς. Αυτές οι γυναίκες ήταν όμορφες. Τα σκούρα μαλλιά τους τον έκαναν να νοιώθει δύναμη. Οι άντρες στα καφενεία με τα Σεμπάστα μπροστά τους ήταν κι εκείνοι όμορφοι. Οι φλέβες των χεριών τους εκτεθειμένες στο λαμπερό φως, τα αλαζονικά χείλη τους να αντικρίζουν τον ουρανό καθώς τα κεφάλια τους σηκώνονταν προς αυτόν σα γιγαντιαίοι βλαστοί. Υπήρχε ένα βουητό τριγύρω. Ένα περίεργο βουητό στο οποίο κανείς δε φαινόταν να δίνει σημασία. Ο Αύγουστος μπορούσε να το ακούει βαθιά, μέχρι μέσα στον εγκέφαλό του, να ρέει μονότονα, εξαφανίζοντας κάθε άλλο ήχο. Οι άνθρωποι συζητούσαν δίχως να ακούγεται η φωνή τους, τα παιδιά φώναζαν κουνώντας τα χείλη τους σιωπηλά, τα πουλιά φτερούγιζαν σαν τεράστια ιπτάμενα άνθη και ο Αύγουστος μπορούσε πια να ακούει ως και το μυστικό βόμβο του στομαχιού του. Ξεκούμπωσε το σακάκι του. Η φαρέτρα ήταν δεμένη στην πλάτη του.

Όταν τελείωσε, όλα τα σώματα κείτονταν στο δρόμο και στα πεζοδρόμια. Άνθρωποι ούρλιαζαν και έκλαιγαν. Κάθε θόρυβος ακούγονταν ξεκάθαρος τώρα. Ήταν σα να είχε συμβεί μια έκρηξη ήχου. Δεν υπήρχε ούτε ένας χωρικός δίχως βέλος καρφωμένο στη φτέρνα του. Ο Αύγουστος ξανάκλεισε τα μάτια του. Το αίμα έβραζε μέσα στο στήθος του. Ήξερε ότι μια γιγαντιαία αρτηρία διέσχιζε το πίσω μέρος του σώματός του, από το λαιμό ως τη φτέρνα του, σαν την αρτηρία του Τάλω που είχε κατασκευάσει ο Ήφαιστος. Κοίταξε το ρολόι του καμπαναριού. Συνέχιζε να λειτουργεί κανονικά. Ναι, ο χρόνος ήταν άπειρος.

image: Lucien Freud

No comments:

Λαιμός Καμηλοπάρδαλης 2

Από τη στιγμή που άρχισα να περπατάω, άλλο ένα ζήτημα προέκυψε για τον κύριο Πικάρ. Ο υιοθετημένος γιος του λιποθυμούσε στα καλά καθο...