Jul 14, 2016

Το αυγό του Αγίου Σεβαστιανού

(η φαρέτρα κάτω από το κρεβάτι 2)


Ήταν ένας βροχερός Οκτώβριος όταν ο Αύγουστος αποφάσισε ότι θα έπρεπε να βρει τρόπο να σπάσει το δικό του κοσμικό αυγό και να διασκορπίσει το χάος που ήταν κλειδωμένο στον κρόκο εδώ και αιώνες. Κουβάλησε το κρεβάτι του στη μέση της πλατείας έτσι ώστε κάθε βράδυ να κοιμάται κάτω από αυτό.

Οι χωρικοί πίστεψαν ότι είχε τρελαθεί εντελώς αλλά δεν είπαν τίποτα. Δεν υπήρχε καμία αντίδραση και κανένας δεν ήταν αρκετά τολμηρός ώστε να μετακινήσει το κρεβάτι ή να διώξει τον Αύγουστο. Μέχρι που έφτασαν να προσποιούνται ότι το κρεβάτι δεν ήταν εκεί όταν αυτοί κάθονταν στα καφενεία γύρω από την πλατεία. Έδιναν παραγγελίες για ποτά, γελούσαν δυνατά, συζητούσαν για οτιδήποτε, αλλά όχι για το κρεβάτι που είχε βρει τη θέση του στο πιο κεντρικό σημείο του χωριού τους. Ήταν ένα αόρατο κρεβάτι. Περνούσαν δίπλα του πρωί και βράδυ. Σιωπηλοί και απορροφημένοι στις σκέψεις τους. Ο Αύγουστος κρυμμένος κάτω από το κρεβάτι κοιτούσε τις πατούσες τους και τα παπούτσια τους  όλη μέρα. Απέκτησε εξάρτηση με τους αστραγάλους και τις φτέρνες ενώ οι φτέρνες και οι αστράγαλοι απέκτησαν την ίδια εξάρτηση σε αυτόν. Βρίσκονταν εκεί όλη μέρα, παρελαύνοντας μπροστά στα μάτια του. Έμαθε να ξεχωρίσει τους πάντες από τις φτέρνες τους. Κάθε φτέρνα απέκτησε όνομα και έγινε ήπειρος προς εξερεύνηση. Δεν υπήρχαν πρόσωπα, σώματα ή άνθρωποι. Μόνο φτέρνες. Τα βράδια ονειρεύονταν φτέρνες να κυβερνούν τον κόσμο. Πατούσες να σπάνε τα ρολόγια του πατέρα του.

Αισθάνθηκε την ανάγκη να κρατήσει σημειώσεις σε ένα τετράδιο. Σχεδίασε τις φτέρνες και κατέγραψε όλα τα ονόματα που είχε επινοήσει για αυτές. Γνώριζε από πριν την ακριβή ώρα που οι φτέρνες θα περνούσαν μπροστά από το κρεβάτι του και είχε αρκετά γρήγορο και παρατηρητικό μάτι ώστε να συλλάβει ακόμη και τις πιο ανεπαίσθητες αλλαγές επάνω τους. Φτέρνες τυλιγμένες σε φίνες κασμιρένιες κάλτσες, γυμνές φτέρνες, τραχιές φτέρνες, στρογγυλές τρυφερές φτέρνες, ροζ φτέρνες, κάτασπρες και απειλητικές, φτέρνες στριμωγμένες μέσα σε μπότες ή σε ψηλά παπούτσια που τις έκαναν να μοιάζουν με εύθραστα κοσμήματα.
«Με λένε Φαρέτρα» επαναλάμβανε ηχηρά στον εαυτό του πριν πάει για ύπνο ή μόλις άνοιγε τα μάτια του, σαν αυτή η υπενθύμιση του δεύτερου ονόματός του να ήταν ο άξονας όλης του της ύπαρξης. Είχε γεμίσει όλο το τετράδιο με σημειώσεις όταν αποφάσισε να βγει από τον υποκρεβάτιο κόσμο του.

Το ηλιόλουστο πρωί του εορτασμού του Αγίου Σεβαστιανού, στις 18 Δεκεμβρίου, σηκώθηκε μέσα στο κέντρο της πλατείας και χαμογέλασε σαν βελούδινος γάτος. Τα κόκκαλά του έτριζαν από τους τόσους μήνες κατάκλισης στο έδαφος και το αίμα του βούιζε όπως βουίζει μια ζαλισμένη σφήκα. Αισθάνονταν περίφημα. Λες και όλο το σώμα και το πνεύμα του είχαν αναγεννηθεί κάτω από εκείνο το κρεβάτι. Χαιρέτησε τους πάντες πιο ένθερμα από ό,τι συνήθως και επέστρεψε στο σπίτι του. Βρήκε τον πατέρα του να καθαρίζει με προσοχή το μεγαλοπρεπές  κέρατο στο μέτωπό του και τη μητέρα του να προσεύχεται. Κανένας από τους δύο δεν έδειξε την παραμικρή έκπληξη για την επιστροφή του. Κανένας δεν τον ρώτησε πως ήταν η ζωή κάτω από ένα κρεβάτι και τι είχε γράψει σε εκείνο το ογκώδες τετράδιο που ήταν δεμένο πάνω στη ζώνη του.

Ο Αύγουστος κλειδώθηκε στο δωμάτιο και τους ζήτησε να μην τον ενοχλήσουν και όταν βγήκε ξαναέφυγε δίχως να μιλήσει. Η σιωπή ήταν ένας ιδιαίτερος τρόπος ζωής στο σπίτι του. Είχε καταλήξει να εκτιμά αυτήν την επιλεκτική αλαλία περισσότερο από κάθε τι.


image: Man Ray

No comments:

Λαιμός Καμηλοπάρδαλης 2

Από τη στιγμή που άρχισα να περπατάω, άλλο ένα ζήτημα προέκυψε για τον κύριο Πικάρ. Ο υιοθετημένος γιος του λιποθυμούσε στα καλά καθο...