Διάβολος, διάβολος (Λύδιος 52)

''Από εκείνη τη στιγμή, ζω με το διάβολο. Πρέπει  όμως να καταλάβεις πως αυτός δε βρίσκεται μέσα μου. Για ποιο λόγο να μπει εκείνος μέσα μου; Είμαι πολύ καλύτερος από το διάβολο Ραφαήλ. Εγώ τον βρήκα και μπήκα κάτω από το δέρμα του, άκουσα το βόμβο από το ζεστό του αίμα, είδα από κοντά τα μάτια του και γεύτηκα την αλμυρότητα της ανάσας του. Η ανάσα του διαβόλου είναι αλμυρή Ραφαήλ. Κι αν τη γευτείς μια φορά, επειδή εσύ το θέλησες κι όχι εκείνος, τότε ξαναγυρνάς. Και ξαναγυρνάς. Μέχρι να τον κάνεις ολότελα δικό σου. Ώσπου το βουητό που πλημμυρίζει τις φλέβες του να μην μπορεί να αντισταθεί στο δικό σου και να μην μπορεί να κατοικήσει πουθενά αλλού παρά μόνο μέσα στο δικό σου σώμα, στο δικό σου μυαλό, στη δική σου ψυχή. Ο διάβολος είναι παθιασμένος μαζί μου Ραφαήλ. Αναγνώρισε τη δύναμή μου πάνω του. Τον έχω υποτάξει. Ο διάβολος είναι το πιστό μου κουτάβι Ραφαήλ. Μπορώ να χαιδέψω τη μουσούδα του, όποτε θέλω. Να τον κλωτσήσω στα πλευρά όποτε θέλω. Να φτύσω πάνω του, όποτε θέλω. Να τον ταϊσω στο στόμα, όποτε θέλω. Να τον αφηνιάσω ή να τον ησυχάσω τόσο γρήγορα που να  παρακαλάει να μη φύγω από μέσα του ποτέ. ''


Όταν τον άκουγα να μιλάει έτσι, προσπαθούσα να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί. Αν κάποιο παράξενο ή κρυφό νόημα βρίσκονταν στα λόγια του. Αν με κορόιδευε ή αν μιλούσε σοβαρά. Σιγά σιγά έμαθα όχι μόνο να μην αμφισβητώ τι λέει, αλλά επιθυμούσα σαν τρελλός να μπορέσω να αισθανθώ ό,τι ακριβώς εκείνος αισθανόταν. Να κυριεύσω κι εγώ κάποιον δαίμονα ή ένα μυθικό κτήνος.


"Βλέπω πως με κοιτάς διερευνητικά Ραφαήλ. Ψάχνεις να βρεις σε αυτά που σου λέω την είσοδο που θα σου επιτρέψει να μπεις στον κόσμο των τεράτων που περιμένουν να εξημερωθούν. Με θαυμάζεις επειδή εγώ εξημέρωσα το μεγαλύτερο από αυτά τα τέρατα, τον βασιλιά των τεράτων, έτσι δεν είναι; Πες μου αλήθεια, πως τα φαντάζεσαι αυτά τα τέρατα; Μαντρωμένα σαν άγρια πρόβατα, περιφραγμένα από τον ψηλότερο και ασφαλέστερο φράχτη ή ελεύθερα στις πιο αλλόκοτες πεδιάδες που έχει ποτέ φανταστεί άνθρωπος, λουσμένα στην ομορφιά του δυνατότερου φωτός; Πες μου Ραφαήλ. Μη με κοιτάς σαν ηλίθιος. Είσαι εξυπνότερος από ό,τι δείχνεις. Το ξέρω πια.''


Η μητέρα μου μας άκουγε συνήθως σιωπηλή καθώς κουνούσε με πραγματική μανία το σώμα της στην κουνιστή πολυθρόνα. Ο εκνευριστικά μονότονος θόρυβος του επίπλου πάνω στο παλιό πάτωμα εισχωρούσε σα μαχαίρι μέσα στο κεφάλι μου. Έβηχε και ρουφούσε τη μύτη της με πνιχτούς μικρούς ήχους, απομεινάρια της ευγενικής της ανατροφής κι έπειτα επαναλάμβανε τις λέξεις ''Βιάδολος, βιάδολος, βιάδολος''. Οι συλλαβές ακόμη χοροπηδούσαν μπερδεμένες πάνω στη γλώσσα της και έμπαιναν στη λάθος σειρά, κανοντάς την να ηχεί σαν κούκλα με χαλασμένο μηχανισμό.


''Ναι, Δωροσεβάστεια ''βιάδολος'' ''  επαναλάμβανε ο Λύδιος. Εκείνη τότε μείωνε για λίγο τον ξέφρενο ρυθμό της ταλάντευσής της και του χαμογελούσε, ερωτευμένη και φλεγόμενη. Παραπονιόταν πως η σάρκα της έκαιγε και αν προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπους να την ανακουφίσουμε μας έδιωχνε με τις χειρότερες βρισιές από κοντά της.


"Πάντα το έλεγα πως είσαι τρελλή Δωροσεβάστεια και πως λάθος ανθρώπους κράτησαν στο ψυχιατρείο. Πάντα!''


''Νομίζεις ξάδελφε, αλλά κάτα βάθος κι εσύ ο ίδιος γνωρίζεις πως πλανάσαι πλάνη οικτρά. Ξέρεις πως είσαι  λλετρός. Λλετρός, λλετρός, λλετρός!!'' φώναζε με τόσο δύναμη που μπορούσα να δω τα πνευμόνια της να φουσκώνουν κάτω από το κοκαλιάρικο στήθος της, σαν χαλασμένες φιάλες οξυγόνου έτοιμες να εκραγούν.


Και ήμασταν τρεις τρελλοί που κάθε μέρα προσπαθούσαν αρειμανίως να πληγώσουν ο ένας τον άλλον. Αρχικά με τις λέξεις.

το προηγούμενο μέρος εδώ


image Gertrude Hamilton